Hoezo, als ik er niet meer ben?

Anouk (41) werd in september 2018 gediagnosticeerd met de meest agressieve vorm van borstkanker. Na chemotherapie, een borstamputatie, bestraling en chemotabletten blijkt nu dat Anouk meerdere uitzaaiingen heeft. Over ongeveer een jaar zou ze ten gevolge hiervan overlijden.

Anouk, gelukkig getrouwd, moeder van drie dochters en twee bonuskinderen, is altijd heel open geweest over wat haar allemaal overkomt. Onlangs stond ze nog met haar verhaal in het AD, en nu deelt ze het met Flaws on Fleek.

Terwijl ik bij haar op de bank plof gaat aan de keukentafel het alarm van de insulinepomp van haar dochter van 10. Deze kijkt niet op of om. Anouk staat op om haar instructies te geven. Als ze weer bij me komt zitten spreekt ze haar zorgen uit. “Hoe moeten dit soort dingen als ik er straks niet meer ben? Daar kan ik hele dagen over nadenken!”

‘De chemo’s, bestraling en operatie zijn achter de rug, je kunt je leven weer oppakken.’

“Na de zomervakantie ging ik voor controle naar mijn oncoloog in het Refaja ziekenhuis. Deze gaf aan dat ik in principe klaar was. ‘De chemo’s, bestraling en operatie zijn achter de rug, je kunt je leven weer oppakken.’ Maar ik was zo onzeker, ik moest bevestiging hebben dat ik echt klaar ben!”

De oncoloog deed haar uiterste best om Anouk deze bevestiging te geven. Uiteindelijk volgde er een scan die zou bewijzen dat alles goed was. Het verlossende woord zou drie weken na de scan gegeven worden. Omdat het Anouk niet lekker zat heeft ze gevraagd de uitslag nog dezelfde week te kunnen krijgen. Dit was enkel mogelijk in het Bethesda te Hoogeveen, het ziekenhuis waar ze op 28 september 2018 de diagnose borstkanker kreeg.

Dus met lood in de schoenen naar Hoogeveen?
“Precies! En dan word je uit de wachtkamer gehaald en zie je aan het hoofd van je oncoloog dat er iets goed mis is. Ik heb een hele leuke, vrolijke, humoristische oncoloog die nu sober en zakelijk het gesprek met me aanging. Ze had heel slecht nieuws! Drie uitzaaiingen! En toen werd ik overgedragen aan het AvL ( Antoni van leeuwenhoek ziekenhuis) te Amsterdam.”

Hoe reageer je op zo’n bericht?
“Ik besef soms niet dat het allemaal over mij gaat. Ik voel me niet ziek! Maar ik heb het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd en gehuild. Totale paniek!”

En dan toch nog vol goede moed naar het AvL?
“Ja, de oncoloog vertelde dat ze daar mogelijk nog iets konden rekken met immuuntherapie. Dus je hoopt op het beste. Met die gedachte, heel positief, vertrokken we met z’n tweetjes naar Amsterdam. Nooit bedacht dat het misschien handig was een derde mee te nemen voor het geval het niet zo positief zou zijn.”

“De weg naar huis was onverantwoord.. “

Want positief werd het alles behalve in het Avl?
“Er werd hier vrij rigoureus mede gedeeld dat er niks meer aan te doen was en dat ik nog maximaal een jaar te leven zou hebben. Je wereld stort nog een keer in. En dan heb je ineens een tijd meegekregen van maximaal een jaar. De weg naar huis was onverantwoord.“

Anouk doet nu nog mee aan een studie met een aantal wel en niet geregistreerde medicatie. Er is 10% kans dat haar leven hiermee nog iets verlengd wordt. Nu valt ze onder de 3% van de vrouwen met triple negatieve borstkanker die het in deze snelheid terug hebben. “Ik zit nooit bij de grote getallen, dus laat ik dan nu ook maar onder die 10% vallen, en dan een keer positief!”

“We zouden hier weer naartoe als we 12,5 jaar getrouwd zijn maar dat gaan we helaas niet halen. “

Anouk is erg ondernemend. Zo trof ik haar gister met haar oudste dochters bij de Ladies Night in de bioscoop.

Volgens mij hadden jullie een hele gezellige avond.
“Klopt! Ik probeer afleiding te zoeken, te genieten maar toch denk ik bij alles: ‘Jij gaat dood!’. En die knop kan ik niet omzetten.”

De stichting waar Sterre bij aangesloten is i.v.m. haar diabetes heeft het gezin aangemeld bij Make a Wish. Een stichting die normaal wensen in vervulling brengt van ernstig zieke kinderen. In december kan het gezin volledig verzorgd naar Disneyland Parijs. ” We zouden hier weer naartoe als we 12,5 jaar getrouwd zijn maar dat gaan we helaas niet halen. Geweldig dat dit geregeld is, maar oh zo dubbel!”

Je bent al die tijd “Anouk” gebleven en je bent heel open over alle emoties die je tijdens je ziekte ervaart.
“Altijd, maar toch dat besef bij alles wat er nu nog komt dat het de laatste keer is. Volgende maand de laatste verjaardag die Fleur samen met haar moeder viert. 16 november ga ik met Fleur naar Mama Mia, nu blijkt dat samen te vallen met de intocht van Sinterklaas. Normaal had me dat niet uitgemaakt maar dit is mijn laatste intocht van Sinterklaas. En dan voel ik me schuldig ten opzichte van Lenthe die nu nog gelooft in Sinterklaas en dan zonder mij naar die intocht moet.”

Had je dan beter niet kunnen weten dat je nog maar een jaar te leven had? “Nou eigenlijk moet je dat helemaal niet willen inderdaad! Toen ik thuis kwam uit het AvL ben ik ook als een gek uitvaartzaken, verzekeringen, rekeningen e.d. gaan regelen. Allerlei zakelijke dingen. En nu denk ik: ‘Weg ermee! Ik leef! Ik voel me goed!’ Waarschijnlijk ga ik straks zieker worden en dan ga ik wel het een en ander regelen maar nu nog niet!”

Doodgaan, het lijkt nog zo ver van je bed. “Ja, want ik voel me nog zo goed. Dus soms denk ik: ‘hoezo, als ik er niet meer ben?’ En dan de mensen die bijvoorbeeld al vakantieplannen maken voor volgende zomer. ‘Mensen maken allemaal plannen, en ik niet…’Ik heb geen idee of ik er nog ben volgende zomer en hoe ik me dan voel.“

Vrijwel zonder moeite doet Anouk haar shirt uit. Onzeker over haar lichaam, ondanks alle veranderingen, is ze totaal niet. “ Ik kan me bijvoorbeeld nog steeds drukker maken om overtollige kilo’s dan over de rest. Het is zoals het is dus ‘ take it or leave it’. “

Anouk voelt zich op dit moment nog hartstikke fit. De dood lijkt nog ver van haar bed maar is dichterbij dan ooit ervoor. Haar grootste wens is om nog met het hele gezin naar de zon te vliegen. Hiervoor is een doneeractie opgericht! Hoe geweldig zou het zijn als we via Flaws on Fleek nog een handje kunnen helpen? Doneer hier!

Anouk, volledig in de Flaws on Fleek vibe! Weg met de taboe op ziektes, aandoeningen, verminkingen, uiterlijke verschillen. Dankjewel!

Liefs,

VEER.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *