Hee mam, ik heb even een pleister nodig!

Jarenlang bleef het onbesproken. Nooit heb ik echt gevraagd hoe het voor hun geweest is. Vandaag vertelden mijn ouders me hoe zij “mijn hondenbeet” ervaren hebben.

Mam was alleen thuis toen ik aanbelde. Geïrriteerd liep ze de trap af. “Veer, de achterdeur is open!” Toch opende ze de voordeur. Bij het zien van mijn gezicht verloor ze het gevoel in haar benen. Een gapend gat in mijn wang, en slierten huid hangend aan mijn kin keken haar aan. “Hee mam, ik heb even een pleister nodig, want ik ben net door een hond gebeten”.

Ze gaf me een theedoek om de wond af te dekken en rende naar onze buren voor hulp. Samen reden we naar de dienstdoende huisarts. Al wachtende op de huisarts voelde ik me niet lekker en zakte op mijn knieën. “Mama, ga ik nu dood?” “Natuurlijk niet!” antwoordde mijn moeder, die op dat moment eigenlijk ook nog geen idee had wat haar te wachten stond.

De huisarts verwees ons door naar de spoedeisende hulp. Intussen was papa ook ingelicht en als een Max Verstappen 2.0 naar het ziekenhuis gereden.
Mama vertelt dat papa daar aangekomen de rust zelve was, terwijl zij inmiddels even een stoel had moeten pakken omdat het niet meer ging.

De wond werd door chirurg Boemaars met circa 40 hechtingen gehecht. Dr. Boemaars sprak nadien uit dat hij niet wist hoe het geheel zou gaan herstellen. Plastische chirurgie zou in de toekomst niet ondenkbaar zijn.

Alsof deze dag nog geen impact genoeg had op het leven van mijn ouders, reden ze in de jaren die daarop volgden af en aan met me naar ziekenhuizen en andere instanties die dachten te kunnen helpen bij het herstel.

“Wij wilden zo graag dat jij ook leuk gevonden werd, je deed immers niks verkeerd!”

“Wat ik in de jaren daarna heel erg vond is dat jij niet goed in je vel zat, veel alleen was en je door uitspraken van anderen lelijk en vies voelde. Als moeder zijnde doet dat echt zeer!” Wat papa zich hier vooral nog van kan herinneren is het pesten. “Nu zie je veel meer in de media over pesten, en mensen die hier hun verhaal over vertellen. Jij deed dat niet destijds.” Uitspraken als “doe maar een zak over je hoofd, want wij kunnen je niet aanzien” werden met regelmaat naar je hoofd geslingerd.
Waarop mama zegt: “Wij wilden zo graag dat jij ook leuk gevonden werd, je deed immers niks verkeerd!”

Ongewenst krijg je met heel veel dingen te maken. Medisch, juridisch, en emotioneel. Mijn ouders zijn destijds erg goed begeleid door Dr. Prak. De huisarts. Langs deze weg willen we hem hiervoor hartelijk bedanken!

Pap en mam, volledig in de flaws on fleek vibe! Weg met de taboe op ziektes, aandoeningen, verminkingen en uiterlijke verschillen. Dankjewel!

Ik viel over zijn riem..

Het was 28 september 2001. Naast dat er nog volop gesproken werd over de aanslag op de Twin Towers lijkt er verder op deze dag niets bijzonders te zijn gebeurd. Voor mij, mijn ouders, broertje en andere betrokkenen blijkt anders..

We waren met de buurtkinderen, zoals vele vrijdagmiddagen, op weg naar de speeltuin toen de overbuurvrouw thuiskwam, haar Staffordshire Terriërs in de kofferbak. Een van de honden wist te ontsnappen en kwam op me af. Ik viel over zijn riem en toen beet hij me in het gezicht.

Nog diezelfde avond werd ik geopereerd. Ik werd wakker met veertig hechtingen in mijn gezicht en vervolgens waren er de littekens die ik zou moeten leren accepteren. En dat laatste, werd een dingetje!

De confrontatie met mezelf in de spiegel, het verzorgen van de littekens en allerlei dokters die nog wel weer een ‘trucje’ hadden om het beter te maken. Mensen die me aankijken en leeftijdsgenoten die er hun mening over hadden. Ik had ermee te dealen!  

Ik ben Vera, inmiddels 28 jaar. En die littekens, die zijn van mij! En niemand, zelfs de beste plastisch chirurg van de wereld niet, neemt me die ooit nog weer af!

Beetje bij beetje neem ik je mee in mijn verhaal in I WEAR MY FLAWS.

Maar neem ook vooral een kijkje bij FLAWS ON FLEEK, want daar ben ik jou voor nodig!

Liefs VEER.